Glosariusz

Typ dokumentu, który umożliwia opisywanie i porównywanie różnych wersji projektu.

Patrz: Współrzędne

Mechanizm modelowania firmy Spatial Corporation. Istnieje możliwość importowania i eksportowania plików ACIS (.sat i .sab).

Oś, wokół której można obracać komponent za pomocą narzędzia orientacji.

Punkt używany jako punkt początkowy przy skalowaniu.

Środkowa kulka uchwytu przenoszenia. Przeciągając środkową kulkę lub korzystając z funkcji narzędzia kotwicy, można umieścić kotwicę na bryle, powierzchni, krawędzi, wierzchołku lub w początku układu współrzędnych.

Element wzoru liniowego lub wzoru obrotowego, który nie przemieszcza się wraz ze wzorem. Za pomocą funkcji narzędzia Punkt podparcia można zakotwiczyć jeden lub więcej elementów wzoru.

Patrz: Kotwica

Punkt początkowy przy wymiarowaniu kąta.

Patrz: Wymiar linijki

Informacje, które można dodać do rysunku, na przykład uwagi, wymiary, tolerancje geometryczne, znaczniki środka i zestawienia komponentów (BOM).

Płaszczyzna, na której można opisywać projekty, arkusze rysunków i znaczniki 3D. Wybór płaszczyzny opisu i wprowadzanie tekstu na tej płaszczyźnie umożliwia narzędzie do tworzenia uwag.

Zakrzywiona linia o stałym promieniu; część okręgu. Patrz: Łuk omiatany, Luk wyznaczony przez trzy punkty, Łuk styczny

Standardy w zakresie rysunku technicznego opracowane przez amerykańskie stowarzyszenie grupujące specjalistów w zakresie inżynierii mechanicznej (American Society of Mechanical Engineers). Styl opisów można dostosować, tak aby był zgodny ze standardami ASME. Patrz: ISO, JIS

Stosunek długości do szerokości prostokąta lub wysokości do szerokości obrazu. Kiedy zmieniasz rozmiar obrazów, ważne może być utrzymanie proporcji obrazu w celu uniknięcia zniekształceń.

Hierarchia komponentów i podkomponentów pokazujących zależności w projekcie, jak pokazano w drzewie struktury. W produkcji: jednostka zmontowana z wyprodukowanych części. Patrz: Narzędzie zespołu, Komponent

Narzędzie zespołu umożliwia określenie sposobu, w jaki komponenty są ułożone względem siebie, czyli tworzą warunek pokrywania. Komponenty można wyrównywać, wyśrodkowywać i orientować.

Relacja zachodząca między obiektami, która pozwala na ich wspólną edycję. Na przykład kiedy przeciągasz wielokąt w 3D, powierzchnie uzyskują powiązanie wieloboków. Wykonanie działania na jednej powierzchni lub krawędzi ma wpływ na wszystkie powierzchnie w wielokącie. Innym przykładem skojarzenia jest płaszczyzna odbicia lustrzanego między dwiema powierzchniami. Patrz: Odbicie lustrzane, Usuwanie skojarzeń

Program komputerowy do projektowania oraz szkicowania dwu- i trójwymiarowego firmy Autodesk, Inc. Natywnym formatem plików programu AutoCAD jest DWG, formatem wymiany plików jest DXF, a formatem publikowania danych CAD jest DWF.

Powierzchnia obiektu trójwymiarowego, przez którą przechodzi oś. Oś zostaje wyświetlona po umieszczeniu wskaźnika myszy nad powierzchnią osiową.

Linia prosta, wokół której obraca się obiekt lub wokół której obiekty są regularnie ułożone. Patrz: Oś wyrównania.

Opis o zawartości pochodzącej z zestawienia komponentów. Uwagi w dymku są aktualizowane w wyniku wprowadzenia zmian do tabeli BOM.

Patrz: Odsunąć powierzchnie bazowe

Ilość materiału dodawanego w celu zrekompensowania zmian powodowanych przez zginanie blachy metalowej. Wymagany jest naddatek w celu skorygowania zmiany długości spowodowanej zaginaniem płaskiego arkusza.

Wartość używana do obliczania długości rozłożonych blach metalowych. Odliczenie zgięcia ma wartość podwójnej odległości od zewnętrznej linii formy do początku zgięcia (cofniętego) minus dodatek na zgięcie.

Plik o wartościach rozdzielonych przecinkami (CSV) używany do obliczania opracowanych długości rozwiniętych lub płaskich wzorów do obróbki.

Tabela komponentów, komponentów podrzędnych, części i materiałów potrzebnych do wyprodukowania produktu gotowego.

Gładkie i styczne przejście między powierzchniami lub krawędziami utworzone za pomocą narzędzia ciągnięcia.

Przekroje pojawiające się podczas edycji powierzchni jako połączenia za pomocą narzędzia edycji jako połączenia. Płaszczyzny połączenia można tworzyć, przenosić i orientować.

Powierzchnie, które można edytować za pomocą narzędzia edycji jako połączenia. Jeśli powierzchnia została pierwotnie utworzona jako połączenie, pierwotne powierzchnie połączenia są dostępne do edycji. Jeśli powierzchnia nie jest połączona, narzędzie najpierw przekształca powierzchnię w powierzchnię połączoną.

Powierzchnia powstała w wyniku utworzenia połączenia między dwoma krawędziami.

Bryła lub powierzchnia.

Segment linii ograniczony przez jedno lub więcej przecięć z liniami bądź krawędziami. Linię ograniczoną można usunąć za pomocą narzędzia odcinania.

Mechanizm modelowania firmy Dassault Systèmes. Istnieje możliwość importowania i eksportowania plików CATIA.

Nachylanie narożnika między dwoma krawędziami utworzonego za pomocą narzędzia ciągnięcia; kąt o równym cofnięciu; ukos.

Linia prosta łącząca dwa punkty leżące na okręgu.

Wyrażona w stopniach długość części okręgu wyznaczonej przez cięciwę. W łuku omiatanym punkt początkowy i punkt końcowy łuku wyznaczają cięciwę.

Ukryć całą geometrię w projekcie powyżej lub poniżej siatki bądź wybranej płaszczyzny.

Przecinające się linie, które obejmują obszar tworzący region podczas szkicowania kształtów dwuwymiarowych. W wyniku ciągnięcia szkicu w trzecim wymiarze regiony stają się bryłami, a linie – krawędziami.

Sąsiadujące linie lub krawędzie szkicu. Można ją wybrać przez dwukrotne kliknięcie jednej z krawędzi lub linii.

Relacja między powierzchniami mającymi wspólny środek obrotu. Jeśli na karcie wyświetlania zostanie zaznaczone pole wyboru grup powierzchni koncentrycznych, powierzchnie o wspólnej osi są wskazywane za pomocą niebieskiego cieniowania.

Narzędzie używane do wycinania lub sklejania ze sobą obiektów geometrycznych.

Obiekt w projekcie, także komponent projektu najwyższego poziomu. Każdy komponent składa się z pewnej liczby obiektów, takich jak bryły i powierzchnie, i może zawierać komponenty podrzędne. Komponent można uważać za „część”. Komponenty można zapisywać w osobnych plikach. Komponentem zewnętrznym jest inny projekt wstawiany jako komponent projektu. Ustawienie komponentu jako wewnętrzny uniemożliwia wprowadzanie zmian do pliku komponentu zewnętrznego. Komponent zewnętrzny można utworzyć, zapisując komponent w osobnym pliku. Patrz: Komponenty uproszczone, Zespół

Domyślna konfiguracja zaokrąglenia wewnętrznego. Promień zaokrąglonego narożnika jest taki sam na całej długości linii lub krawędzi. Patrz: Zaokrąglenie wewnętrzne, Zaokrąglenie o zmiennym promieniu

Kształt narysowany za pomocą narzędzia do szkicowania, który ułatwia utworzenie dokładnego szkicu. W trzech wymiarach linie konstrukcyjne stają się osiami. Są także przydatne podczas tworzenia odbić lustrzanych.

W interfejsie użytkownika lista funkcji specyficznych dla aktualnie wykonywanej operacji. Dostęp do menu kontekstowego uzyskuje się po kliknięciu prawym przyciskiem w oknie projektu.

Linie nierównoległe. Za pomocą narzędzia wymiaru można opisać linie zbieżne w wirtualnym punkcie przecięcia.

Metoda wprowadzania punktów na podstawie odległości lub kąta. Współrzędne bezwzględne są mierzone względem początku układu współrzędnych (x i y w dwóch wymiarach oraz x, y, z w trzech wymiarach).

Metoda wprowadzania punktów na podstawie odległości lub kąta. Współrzędne biegunowe są mierzone przez wprowadzenie wartości odległości lub kąta.

Metoda wprowadzania punktów na podstawie odległości lub kąta. Współrzędne względne są mierzone względem wybranego punktu (x i y w dwóch wymiarach oraz x, y, z w trzech wymiarach).

Patrz: Zaokrąglenie wewnętrzne (narożnik wewnętrzny) lub Zaokrąglenie zewnętrzne (narożnik zewnętrzny)

Tryb używany do edycji brył przez pracę z ich krawędziami i wierzchołkami w przekroju. W tym trybie ciągnięcie linii powoduje ciągnięcie powierzchni, a ciągnięcie wierzchołka —ciągnięcie krawędzi. Aby utworzyć widok przekroju poprzecznego, należy wybrać powierzchnię, która zostanie użyta do ustawienia płaszczyzny przekroju. Kreskowanie służy pokazaniu miejsca przecinania się płaszczyzny przekroju z bryłą.

Jeden z widoków możliwych do wyboru przy rysowaniu arkuszy. W widoku przekroju poprzecznego widoczny jest przekrój przez projekt. Widok przekroju poprzecznego tworzy się z jednego z pozostałych widoków na arkuszu rysunku. Patrz: Widok ogólny, Widok rzutowany i Widok szczegółów.

Narzędzie analizy, które wyświetla wykres frędzlowy lub cieniowanie kolorowe do przedstawienia krzywizny wzdłuż krzywych lub krawędzi. Wartości wskazują, jak zakrzywiona jest krzywa lub powierzchnia w każdym punkcie.

W trzech wymiarach: dowolna linia w przestrzeni.

Mały krzyżyk wyświetlany na siatce szkicu w środku okręgu, elipsy, wielokąta lub łuku.

Okno utworzone w wyniku ciągnięcia otworu wzdłuż osi walca sterującego. Okno zakrzywione o kącie 360 stopni jest okrągłym wycięciem. Patrz: Okno promieniowe

Podczas korzystania z narzędzia łączenia do podzielenia bryły lub powierzchni, obiekt tnący jest bryłą lub powierzchnią używaną do cięcia obiektu docelowego. Obiekt tnący można wybrać za pomocą funkcji narzędzia wyboru obiektu tnącego.

Powierzchnia walca utworzona przez punkty znajdujące się w stałej odległości od osi walca.

Obiekt, co do którego przyjmuje się, że ma dokładnie taki rozmiar i kształt oraz znajduje się w dokładnie takim położeniu, że jest używany do lokalizowania lub ustalania relacji geometrycznych innych obiektów.

Symbol dołączony do punktu, osi lub płaszczyzny, który należy wskazać w celu obróbki i kontroli.

Dwu- lub trójwymiarowy model zawierający przynajmniej jeden komponent najwyższego poziomu.

Patrz: Komponent

Obszar interfejsu użytkownika, w którym wyświetlany jest model lub zespół. Nazywany jest także obszarem roboczym.

Utworzyć osobne powierzchnie z poszczególnych fragmentów szkicu lub obiektów bądź powierzchni w trzech wymiarach. Wystające elementy można odłączać za pomocą narzędzia Move (Przenieś) przy włączonej opcji Detach First (Najpierw odłącz).

Aspekty projektu uwzględnione w celu poinformowania innych osób lub przesłania projektu do przeglądu. Narzędzia na karcie szczegółów umożliwiają opisywanie projektów, tworzenie arkuszy rysunku oraz przeglądanie zmian w projekcie. Ustawienia szczegółów można dostosować w celu zapewnienia zgodności ze standardami lub utworzenia własnego stylu niestandardowego.

Jeden z widoków możliwych do wyboru przy rysowaniu arkuszy. W widoku szczegółów wyświetlany jest powiększony fragment określonego obszaru w celu bardziej szczegółowego przedstawienia. Widok szczegółów tworzy się z jednego z pozostałych widoków na arkuszu rysunku. Patrz: Widok ogólny, Widok rzutowany i Widok przekroju poprzecznego

Opis na rysunku pokazujący miarę krawędzi lub powierzchni. Narzędzie wymiaru umożliwia dodawanie miar do projektu, arkusza rysunku oraz znaczników 3D.

Precyzyjne szkicowanie z wprowadzaniem wartości miar dla bieżącej linii lub innych linii i punktów. Patrz: Wymiary

Wartości lub wyrażenia wprowadzane w celu zapewnienia dokładnej kontroli podczas tworzenia lub modyfikowania projektu. Zwymiarować można każdy element, od linii na szkicu, po powierzchnie brył. Patrz: Wymiary współrzędnościowe, Wymiary progresywne, Wymiar linijki.

Plik modelu (.scdoc), który może zawierać dowolną kombinację wersji projektu, powiązanych arkuszy rysunku oraz slajdy znaczników 3D.

Nachylenie lub zwężenie na obiekcie, które ułatwia wyjęcie z formy lub matrycy. W celu utworzenia pochylenia odlewniczego należy pociągnąć jedną lub więcej powierzchni wokół innej powierzchni, która została wybrana jako linia obrotu. Podczas ciągnięcia można dodawać lub wycinać materiał.

Patrz: Pochylenie odlewnicze

Kształt używany podczas ciągnięcia otworu w celu utworzenia okna zakrzywionego lub okna promieniowego. Należy wybrać powierzchnię lub oś walca sterującego, która wyznaczy kształt okna.

Wymiar linijki utworzony za pomocą narzędzia przeniesienia, ciągnięcia lub wyboru i zapisany w obrębie grupy.

Krawędź wybrana w celu sterowania zmianą podczas korzystania z narzędzia ciągnięcia. Krawędź sterującą wybiera się na potrzeby przekręceń, skierowanych wytłoczeń, ukosowania i tworzenia pochyleń odlewniczych. Krawędź sterująca jest wyświetlana w kolorze niebieskim.

Powierzchnia wybrana w celu sterowania zmianą podczas korzystania z narzędzia ciągnięcia. Powierzchnię sterującą wybiera się na potrzeby przekręceń, skierowanych wytłoczeń, ukosowania i tworzenia pochyleń odlewniczych. Powierzchnia sterująca jest wyświetlana w kolorze niebieskim.

Macierzysty format rysunków programu AutoCAD. Możliwe jest otwieranie i wstawianie rysunków, części i zespołów. Rysunki można wstawiać jako układy. Możliwe jest także eksportowanie części, zespołów, arkuszy rysunku i slajdów znaczników 3D.

Format wymiany rysunków (Drawing Exchange Format). Format pliku z danymi CAD opracowany przez firmę Autodesk w celu wymiany danych między systemem AutoCAD i innymi programami. Możliwe jest otwieranie i wstawianie rysunków, części i zespołów. Rysunki można wstawiać jako układy. Możliwe jest także eksportowanie części, zespołów, arkuszy rysunku i slajdów znaczników 3D.

Mający inny środek.

Obiekt trójwymiarowy składający się z pojedynczej zewnętrznej granicy. Linia naszkicowana w dwóch wymiarach staje się krawędzią po pociągnięciu szkicu w trzecim wymiarze.

Łańcuch stycznych; ciąg połączonych ze sobą krawędzi. Dwukrotne kliknięcie krawędzi w łańcuchu powoduje wybranie całego łańcucha.

Wszystkie krawędzie wokół powierzchni; ciąg połączonych ze sobą krawędzi tworzących pętlę zamkniętą. Dwukrotne kliknięcie krawędzi w pętli powoduje wybranie całej pętli.

Podczas łączenia dwóch powierzchni powierzchnia połączenia rozpoczyna się stycznie do krawędzi powierzchni początkowej i kończy stycznie do krawędzi powierzchni końcowej. Po podjęciu decyzji o tym, które krawędzie nie mają być uwzględniane w ustalaniu styczności, można utworzyć połączenie z efektami krawędzi lub bez nich.

Użycie narzędzia edycji jako połączenia w celu przeniesienia i zorientowania płaszczyzn połączenia, aby przeprowadzić edycję powierzchni jako połączenia. Patrz: Płaszczyzna połączenia, Powierzchnia połączenia

Kształt geometryczny opisywany jako okrąg oglądany pod pewnym kątem; owal z dwoma środkami o tym samym promieniu.

Termin używany w odniesieniu do dowolnego obiektu dwuwymiarowego szkicu lub trójwymiarowego rysunku.

Widok komponentów, w którym obiekty są wyświetlane wzdłuż linii osi.

Zewnętrzne granice narysowanego obiektu.

Ciągnąć powierzchnię wraz z jej krawędziami. Krawędzie wydłużają się w celu ograniczenia wyciągniętej powierzchni, tworząc nowy przekrój zdefiniowany przez krawędzie.

Bok lub inna powierzchnia bryły. Przykładami są wewnętrzna powierzchnia otworu lub sześć boków sześcianu. Patrz: Powierzchnia (ang. surface)

Poziome i pionowe linie wyświetlane za pomocą narzędzia siatki powierzchni, które definiują dowolną powierzchnię wybraną w projekcie.

Tryby, w jakich można wyświetlać bryłę lub powierzchnię. Obiekty można wyświetlać w sposób przezroczysty, nieprzezroczysty lub metaliczny. Patrz: Style grafiki

Prosta trójkątna powierzchnia używana do opisu geometrii powierzchni w pliku o formacie STL (stereolitografia).

Ustawienie obiektów geometrycznych pod siatką szkicu jako bardziej przezroczystych przez wybór na karcie wyświetlania opcji zaciemnienia sceny pod siatką. Wybór tej opcji poprawia widoczność szkicu.

Narzędzie wypełnienia pozwala uprościć lub wyczyścić geometrię przez wydłużenie otaczających powierzchni w celu wyeliminowania zaznaczenia. Zaznaczony region zostaje wypełniony lub zasklepiony otaczającą powierzchnią lub bryłą.

Zaokrąglony narożnik na przecięciu dwóch linii lub krawędzi; wklęsłe przecięcie między dwiema powierzchniami. Zaokrąglenie wewnętrzne odnosi się do narożnika wewnętrznego; narożnik zewnętrzny jest nazywany zaokrągleniem zewnętrznym. Zaokrąglenie wewnętrzne można narysować za pomocą narzędzia tworzenia zaokrąglonego narożnika lub wybierając opcję zaokrąglenia wewnętrznego (zaokrąglenia o stałym promieniu) w opcjach ciągnięcia. Patrz: Zaokrąglenie zewnętrzne

Patrz: Zaokrąglenie wewnętrzne

Patrz: Filtr wyboru

Patrz: Uwaga

Zawias; punkt obrotu. Podczas korzystania z narzędzia przenoszenia można wybrać obiekt i użyć funkcji narzędzia punktu podparcia w celu przeniesienia obiektu wokół niego.

Opcja narzędzia ciągnięcia, która umożliwia przekręcenie o 360 stopni lub do następnej powierzchni, ukosowanie przez pełną trajektorię lub połączenie przez wybrane powierzchnie.

Jeden z widoków możliwych do wyboru przy rysowaniu arkuszy. Widok ogólny pozwala uniezależnić widok wybrany od widoku użytego do jego utworzenia. Patrz: Widok rzutowany, Widok przekroju poprzecznego i Widok szczegółów.

Symbole opisu używane przy wymiarowaniu geometrii na rysunkach technicznych; ich użycie jest określone przez standardy ASME, ISO i inne.

Prostokąt o stosunku długości boków (w przybliżeniu 1:1.618) uważanym przez artystów i architektów za miły dla oka. Podczas szkicowania prostokąta pojawia się linia wskaźnika sygnalizująca, że kształt ma proporcje kwadratu lub złotego prostokąta.

Tryby, w jakich można wyświetlać projekt. Obiekty geometryczne można wyświetlać jako cieniowane, cieniowane perspektywiczne, szkielet, szkielet z ukrytymi liniami wyświetlanymi w kolorze szarym oraz szkielet z usuniętymi ukrytymi liniami. Style można zastosować do całego projektu lub arkusza rysunkowego, poszczególnych warstw lub poszczególnych widoków arkusza. Patrz: Style powierzchni

Patrz: Siatka szkicu

Patrz: Siatka powierzchni

Zbiory obiektów wyświetlane na karcie grup. Grupę można utworzyć z dowolnego zbioru wybranych obiektów. Razem z grupą przechowywane są takie informacje, jak wybór, wybór alternatywny, zakotwiczenie przeniesienia, oś oraz wymiar linijki.

Patrz: Tolerancja geometryczna

Patrz: Funkcje narzędzia

Patrz: Wypełnienie

Opcja narzędzia ciągnięcia, która powoduje przekręcenie wybranego kształtu wokół osi w celu utworzenia kształtu śruby lub wiertła. Można kontrolować wysokość, kierunek, skok i zwężenie.

Narzędzi umożliwiające przywrócenie ustawień podstawowych widoku. Narzędzie Home view (Widok główny) można dostosować tak, aby pokazywało projekt dla konkretnej orientacji, lokalizacji i stopnia zmiany skali.

Linia, która nie definiuje narożnika. Krawędź odciśniętą można na przykład utworzyć na powierzchni sześcianu, aby podzielić tę powierzchnię i pociągnąć jej różne części. Krawędzie odciśnięte są często tworzone podczas importowania projektów.

Patrz: Projekt do szkicu

Krawędzie przecinania się brył lub objętości utworzone przez przecięcie brył, powierzchni i komponentów projektu; można wyświetlać za pomocą narzędzia analizy.

Narzędzie używane do dzielenia brył i powierzchni.

Odwrócenie bieżącego wyboru w aktywnym komponencie. Jeśli na przykład wybrana zostanie górna powierzchnia walca, kliknięcie prawym przyciskiem myszy i wybór opcji odwrócenia wyboru powoduje, że wybrany jest cały walec z wyjątkiem górnej powierzchni.

Standardy Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (International Organization for Standardization) stosowane w rysunkach architektonicznych i inżynierskich, obejmujące wskazówki dotyczące wymiarowania i tolerancji. Styl opisów można dostosować, tak aby był zgodny ze standardami ISO. Patrz: ASME, JIS.

Trójwymiarowy widok powierzchni i krawędzi zorientowany w taki sposób, aby widoczne były górna, przednia i boczne powierzchnie projektu. Kąty między rzutami osi x, y oraz z są równe i wynoszą 120°. Patrz: Widok trymetryczny

Standardy organizacji Japanese Standards Association dotyczące rysunków technicznych. Styl opisów można dostosować, tak aby był zgodny ze standardami JIS. Parametry domyślne standardów JIS są takie same jak standardów ISO z jedną różnicą, że w standardach JIS stosuje się widoki trzeciego kąta, a w standardach ISO —widoki pierwszego kąta. Patrz: ASME, ISO.

Parametr charakteryzujący zagięcia części utworzonej z blachy metalowej, używany do obliczania promienia zgięcia. Współczynnik K jest wyrażony jako procent grubości blachy i zależy od takich czynników, jak materiał i typ operacji zginania. Odnosi się do głębokości osi neutralnej; linia wewnątrz blachy wyznaczająca miejsca, w których długość nie ulega zmianie podczas zginania blachy. Wnętrze zgięcia jest ściskane, zewnętrze jest napinane, natomiast oś neutralna wypada gdzieś między punktem środkowym materiału (współczynnik K=0,50) a punktem znajdującym się bliżej wnętrza zgięcia (współczynnik K=0,25).

Mechanizm grupowania dotyczący cech wizualnych, takich jak widoczność i kolor. Obiekty można grupować w warstwy, aby zorganizować rysunek. Warstwy są szczególnie przydatne przy wyświetlaniu lub ukrywaniu płaszczyzn opisu.

Tryb rysowania dwuwymiarowego, które jest najbardziej przydatny, gdy nie ma natychmiastowej potrzeby generowania obiektów trójwymiarowych na podstawie linii w układzie. Przy próbie ciągnięcia linii układu w trzech wymiarach nie zachowują się one tak samo, jak linie szkicowane. Układ można traktować jak rysunek ołówkiem wykonany na projekcie. Aby użyć układu do utworzenia obiektów geometrycznych, należy zrzutować linie układu na szkic. Rzutowanie linii układu na szkic przypomina tuszowanie linii. Jako układ można zaimportować dwuwymiarowy plik DXF lub DWG programu AutoCAD.

Możesz wybrać materiał z biblioteki materiałów w panelu właściwości i dodać je do swoich materiałów lokalnych. W skryptach biblioteka klas jest dokumentem pomocy opisującym interfejs API.

Wyłącznie graficzna reprezentacja projektu. Podczas wstawiania pliku zewnętrznego do projektu należy wybrać opcję włączenia zespołów uproszczonych, aby załadować wyłącznie informacje graficzne o komponencie. Zwiększa to wydajność w przypadku dużych i złożonych zespołów, pozwalając na ich szybsze wyświetlanie. Aby pracować z komponentem, można załadować informacje o jego geometrii.

Patrz: Zespół uproszczony

Linia prosta, łuk lub splajn narysowany w trybie szkicowania lub na płaszczyźnie układu. Linie mają długość, ale nie mają obszaru. Podczas ciągnięcia szkicu w trzecim wymiarze za pomocą narzędzia ciągnięcia linie stają się krawędziami.

Patrz: Biblioteka

Slajdy, które można tworzyć w celu wyróżnienia różnic między wersjami projektu i przekazania informacji na ich temat innym osobom.

Narzędzie analizy używane do wyświetlania właściwości masy lub informacji o objętości brył i powierzchni w projekcie.

Patrz: Masa

Właściwość, którą można przypisać do obiektu. Obejmuje ona nazwę materiału i atrybuty, takie jak gęstość i wytrzymałość na rozciąganie.

Patrz: Biblioteka

Atrybut komponentów, który określa, jak są ułożone względem siebie. Warunki pokrywania można tworzyć za pomocą narzędzia zespołu.

Narzędzia służące do wyświetlania właściwości pomiarów krawędzi, powierzchni i brył w projekcie.

Obiekt utworzony przez zaimportowanie uproszczonego pliku STL (tylko fasety). Obiekty siatki charakteryzują się możliwości przyciągania do faset.

Zestaw opcji specyficznych dla narzędzia, które są wyświetlane po kliknięciu prawym przyciskiem myszy w oknie projektu. Dostęp do tych opcji można uzyskać także na panelu opcji.

Relacja skojarzeniowa między dwoma powierzchniami lub płaszczyznami odbitymi w sposób lustrzany wokół płaszczyzny środowej lub powierzchni płaskiej. Drugi obiekt stanowi kopię oryginału; w przypadku zmiany geometrii oryginału, kopia lustrzana jest także aktualizowana. Narzędzie odbicia lustrzanego umożliwia wyznaczenie powierzchni lub płaszczyzny służącego jako lustro lub utworzenie płaszczyzny lustra między dwoma powierzchniami.

Trzy sposoby projektowania: szkic, przekrój poprzeczny lub 3D. Tryby można przełączać w dowolnym momencie.

Patrz: Zoom w obszarze

Narzędzie używane do przesuwania lub obracania obiektów geometrycznych.

Płaszczyzna, powierzchnia lub krawędź, wokół której ma być wykonany obrót.

Blacha metalowa: linia wewnątrz blachy wyznaczająca miejsca, w których długość nie ulega zmianie podczas zginania blachy; oś.

Krawędzie, które nie leżą w tej samej płaszczyźnie. Patrz: Krawędzie płaskie

Wektor prostopadły do płaskiej powierzchni w wybranym punkcie. W przypadku powierzchni niepłaskiej jest to wektor prostopadły do płaszczyzny stycznej do powierzchni w wybranym punkcie.

Opis umieszczony na projekcie, arkuszu rysunku lub znacznikach 3D. Uwagi zawierają wstawiony tekst lub symbole, które można połączyć z obiektami geometrycznymi za pomocą symbolu wiodącego uwagi.

Dowolny element rozpoznawany przez narzędzia. Obiekty 3D (trójwymiarowe) obejmują wierzchołki, krawędzie, ścianki, powierzchnie, bryły, układy, płaszczyzny, osie i początki układów współrzędnych. Obiektami 2D (dwuwymiarowymi) są punkty i linie.

Odległość, na jaką przenosi się lub kopiuje krawędź, segment bądź krzywą.

Patrz: Relacja odsunięcia

Relacja między dwiema powierzchniami, która jest zachowywana narzędziach do edycji dwu- i trójwymiarowej. Relacje odsunięcia są tworzone podczas definiowania relacji za pomocą narzędzia odsuwania, podczas tworzenia części z blachy metalowej bądź powłoki bryły.

Ciągnięcie powierzchni bez wybrania krawędzi. Ciągnięcie powoduje wydłużenie sąsiednich powierzchni bez tworzenia krawędzi. Sąsiednie powierzchnie wydłużają się w celu ograniczenia odsuniętej powierzchni, tworząc nowy przekrój zdefiniowany przez sąsiednie obiekty geometryczne.

Użycie narzędzia odsuwania linii w celu utworzenia odsunięcia dowolnej linii lub splajnu na płaszczyźnie siatki. Nowy obiekt zostaje utworzony w określonej odległości od wybranego obiektu.

Obszar interfejsu użytkownika, który umożliwia modyfikowanie funkcji specyficznych dla narzędzi.

Odległości X lub Y od jednego miejsca, którym jest zazwyczaj lewy dolny narożnik obiektu. Określanie wymiarów w ten sposób jest nazywane również wymiarowaniem względem obiektu odniesienia lub wymiarowaniem względem linii bazowej

Właściwość definiowana podczas szkicowania wielokąta. Kąt orientacji określa pozycję obrotową wielokąta.

Punkt zerowy w układzie współrzędnych. Początek układu współrzędnych można umieścić w dowolnym miejscu projektu. Można tam zakotwiczyć narzędzie przenoszenia, co pozwala wymiarować względem początku układu współrzędnych lub szybko przenosić siatkę szkicu do początku układu współrzędnych. Początek układu współrzędnych można także umieścić w środku masy lub objętości bryły.

Oś przechodząca przez początek układu współrzędnych.

Rzutowanie ograniczone do kątów prostych 90° (góra, dół, lewa i prawa strona bieżącego widoku). Gdy widok rzutowany jest tworzony z jednego z pozostałych widoków na arkuszu rysunku, dostępne rzuty są ortogonalne (prostokątne).

Przesuwać rysunek przez przeciąganie obszaru rysowania po ekranie; przesuwać punkt obserwacji poprzecznie względem rysunku.

Przesuwać dwa palce razem po ekranie.

Sekcje interfejsu użytkownika, które są początkowo wyświetlane po lewej stronie okna aplikacji i obejmują: panele struktury, warstw, wyboru, grup, opcji i właściwości. Panele te można dokować i odłączać.

Jądro modelowania geometrycznego Parasolid. Umożliwia otwieranie oraz wstawianie części i zespołów, jak również eksportowanie części i zespołów.

Komponent, od którego uzależnione są inne komponenty. Na przykład w bloku z otworem blok jest komponentem nadrzędnym, a otwór — podrzędnym.

Opcja narzędzia wypełniania, w której przy wypełnianiu wybranych krawędzi wykorzystywana jest początkowa styczność sąsiednich powierzchni. Powierzchnie są łączone w gładką powierzchnię zamykającą, zamiast wydłużania powierzchni przyłączonych do krawędzi, aż się przetną. Usunięcie zaznaczenia opcji wydłużania stycznego powoduje, że styczność sąsiednich powierzchni jest ignorowana.

Opcja narzędzia ciągnięcia używana do wykonania pełnego obrotu podczas łączenia powierzchni.

Walec, stożek lub inna powierzchnia przekręcona.

Jednostka długości, o którą przesuwa się powierzchnia helisy po obrocie o 360°; odległość między jednym punktem gwintu a odpowiadającym mu punktem następnego gwintu.

Linia, wokół której przekręcana jest powierzchnia za pomocą narzędzia ciągnięcia.

Widok czołowy.

Dwie lub więcej krawędzi leżących w tej samej płaszczyźnie. Można wybrać krawędzie płaskie, a następnie narzędzie płaszczyzny z grupy wstawiania na wstędze, aby wstawić płaszczyznę wyznaczoną przez te krawędzie.

Powierzchnia leżąca na płaszczyźnie.

Konstrukcja geometryczna składająca się z płaskiej powierzchni. Płaszczyzn można używać do szkicowania dwuwymiarowego, do tworzenia widoku przekroju modelu lub jako płaszczyzny neutralnej podczas tworzenia pochylenia odlewniczego.

Informacje o wytwarzaniu produktu (Product Manufacturing Information). Informacje PMI można zaimportować po zaznaczeniu pola wyboru importowania informacji o wytwarzaniu części podczas importowania plików CATIA.

Pojedyncze miejsce na siatce szkicu. Obiekt 2D, który nie ma wysokości, szerokości ani długości. Przykładami punktów są początek układu współrzędnych, oś i wierzchołek. Narzędzie punktu umożliwia naszkicowanie punktu na siatce szkicu. Punkty są przydatne jako obiekty odniesienia przy wymiarowaniu, przy podziale oraz przy tworzeniu na linii lub krzywej punktu, przez który przechodzić ma okrąg wyznaczony przez trzy punkty.

Patrz: Współrzędne

Złożony obiekt zbudowany z trzech lub większej liczby linii prostych tworzących figurę zamkniętą. Za pomocą narzędzia Polygon (Wielokąt) można szkicować wielokąty o maks. 32 bokach.

Narzędzie wyboru zaawansowanego dostępne na karcie wyboru. Umożliwia wyszukanie i zaznaczenie wszystkich obiektów o geometrii podobnej do aktualnie zaznaczonego obiektu.

Linia w przestrzeni; zarys obiektu; używany do opisywania obiektów podczas ukosowania lub łączenia.

Narzędzie używane do przekształcania linii dwuwymiarowego układu do postaci szkicu, aby umożliwić użycie tego układu przy tworzeniu geometrii.

Jeden z widoków możliwych do wyboru przy rysowaniu arkuszy. Widok rzutowany tworzy się z jednego z pozostałych widoków na arkuszu rysunku, aby pokazać inną stronę modelu. Patrz: Widok ogólny, Widok przekroju poprzecznego i Widok szczegółów.

Obszar interfejsu użytkownika, w którym wyświetlane są dostępne do edycji szczegółowe informacje o zaznaczonych obiektach. Panel ten jest początkowo wyświetlany u dołu po lewej stronie ekranu, ale można go przenieść w inne miejsce.

Narzędzie używane do zniekształcania lub deformowania obiektów geometrycznych. Narzędzie ciągnięcia umożliwia odsuwanie, przekręcanie, ukosowanie, tworzenie pochyleń odlewniczych i łączenie powierzchni, a także zaokrąglanie, fazowanie lub wyciąganie krawędzi. Podczas przekształcania szkicu w rysunek trójwymiarowy ciągnięcie linii powoduje utworzenie powierzchni, a ciągnięcie powierzchni — utworzenie bryły.

Narzędzia służące do wykrywania anomalii lub nieciągłości powierzchni.

Ikony narzędzi, które są wyświetlane w górnej części interfejsu użytkownika obok menu Plik i zawierają typowe polecenia systemu Windows, takie jak Otwórz, Zapisz i Cofnij. Pasek narzędzi można dostosować, tak aby zawierał najczęściej używane skróty do poleceń wykonywanych na plikach.

Okno utworzone w wyniku ciągnięcia otworu w kierunku osi walca sterującego. Patrz: Okno zakrzywione.

Patrz: Zaokrąglenie wewnętrzne (narożnik wewnętrzny) lub Zaokrąglenie zewnętrzne (narożnik zewnętrzny)

Linia używana jako punkt początkowy przy wymiarowaniu.

Podczas szkicowania kształtów w dwóch wymiarach za pomocą narzędzi do szkicowania regiony są tworzone przez zamknięte lub przecinające się linie. W wyniku ciągnięcia szkicu w trzecim wymiarze za pomocą narzędzia ciągnięcia regiony stają się bryłami, a linie – krawędziami.

Powierzchnia bez połączeń. Aby możliwa była edycja powierzchni jako połączenia, konieczne jest jej przekształcenie do postaci powierzchni połączonej. Patrz: Powierzchnia połączenia

Patrz: Współrzędne

Narzędzie usuwające relacje skojarzeniowe. Na przykład usunięcie relacji wielokąta pozwala wprowadzać zmiany do jednej tylko powierzchni bryły wieloboku bez wpływu na pozostałe powierzchnie. Patrz: Skojarzenia

Tryb dostępny na panelu właściwości dla widoku na arkuszu rysunku. Tryb renderingu umożliwia zmianę stylu grafiki widoku. Zaznacz opcję Inherit (Dziedzicz), jeśli chcesz połączyć styl grafiki z widokiem nadrzędnym. Patrz: Style grafiki

Przenoszenie po ścieżce wokół osi. Powierzchnie, krawędzie i helisy można przekręcać wokół osi za pomocą narzędzia ciągnięcia. Osią może być linia prosta, oś lub krawędź. Patrz: Przekręcanie subtraktywne.

Linia prosta, oś lub krawędź, wokół której przekręcana jest powierzchnia, krawędź lub helisa.

Projekt: użycie narzędzia obracania w celu obrócenia projektu o 90 stopni w płaszczyźnie ekranu. Projekt można obracać w prawo i w lewo. Obiekt: użycie uchwytu przenoszenia w celu obrócenia obiektu wokół osi.

Przytrzymaj palec na osi, wokół której chcesz obrócić, i przesuń drugi palec po łuku o środku na pierwszym palcu.

Opcja narzędzia ciągnięcia używana podczas łączenia powierzchni w celu utworzenia walców i stożków tam, gdzie jest to możliwe.

Zaokrąglony narożnik na przecięciu dwóch linii lub krawędzi. Zaokrąglenie zewnętrzne odnosi się do narożnika zewnętrznego; narożnik wewnętrzny jest nazywany zaokrągleniem wewnętrznym. Zaokrąglenia zewnętrzne i zaokrąglenia wewnętrzne są nazywane wspólnie zaokrągleniami. Patrz: Zaokrąglenie wewnętrzne, Zaokrąglenie o stałym promieniu, Zaokrąglenie o zmiennym promieniu.

Grupa tworzona każdorazowo podczas wypełniania zaokrąglenia. Grupę zaokrągleń można przyłączyć ponownie, o ile pewna część krawędzi oryginalnych (lub powierzchni, które ograniczały krawędzie) wciąż istnieje w projekcie. Patrz: Grupa

Opcja używana do wprowadzania dokładnych wymiarów podczas ciągnięcia lub przenoszenia. Wymiary mogą być liniowe podczas przesuwania lub ciągnięcia oraz kątowe podczas obracania.

Bryła lub powierzchnia: zmiana rozmiaru wybranego obiektu podczas korzystania z narzędzia ciągnięcia. Można skalować dynamicznie lub przez wprowadzenie wartości skali. Arkusz rysunku lub widoki przekroju poprzecznego: powiększenie lub pomniejszenie przez wybranie widoku w drzewie struktury i zmodyfikowanie panelu właściwości.

Format plików programu SpaceClaim (.scdoc). Pliki są zgodne z otwartą konwencją pakowania firmy Microsoft, która jest stosowana także w pakiecie Microsoft Office 2007. Pliki te to w istocie archiwa zip o specjalnej strukturze, których podstawową zawartością są dane XML.

Tryb projektowania, w którym można edytować bryły przez pracę z ich krawędziami i wierzchołkami w przekroju. Widok zostaje przecięty w celu pokazania szczegółów wnętrza.

Patrz: Przekrój

Rozwijany element sterujący na pasku statusu, który umożliwia ograniczenie wyboru obiektów. Wybierane są jedynie obiekty, przy których zaznaczono pole wyboru, na przykład tylko powierzchnie lub krawędzie.

Obszar interfejsu użytkownika, w którym można lokalizować obiekty podobne do zaznaczonych. Patrz: Wybór zaawansowany

Bryła lub jej część, która jest wydrążona od strony wybranej powierzchni, pozostawiając powłokę o wyznaczonej grubości.

Skojarzenie, które pozostaje z bryłą podczas jej przenoszenia do innego komponentu, chyba że relacja ta spowodowałaby połączenie dwóch komponentów podczas przenoszenia. Patrz: Powłoka

Krawędź, która jest obracana w celu ukrycia obiektu trójwymiarowego i jest wyświetlana jako dwuwymiarowa linia.

Wzór składający się z linii ułożonych w regularnych odstępach, który pomaga podczas szkicowania. Siatka szkicu ułatwia wyrównywanie i rysowanie obiektów. Istnieje możliwość dostosowania jednostek i odstępów siatki, jak również sposobu wyświetlania brył, gdy pojawia się siatka.

Tryb rysowania w dwóch wymiarach za pomocą narzędzi szkicowania na siatce szkicu. Szkic to zbiór linii i innych obiektów dwuwymiarowych na siatce szkicu. Podczas szkicowania tworzone są regiony, które można ciągnąć w trzecim wymiarze. Podczas ciągnięcia szkicu w trzecim wymiarze za pomocą narzędzia ciągnięcia regiony utworzone przez przecinające się linie stają się bryłami, a linie — krawędziami.

Patrz: Stereolitografia

Ograniczenie do obiektów, kątowych lub liniowych przyrostów lub punktów siatki podczas szkicowania lub edycji brył. Działanie lokalizacji można dostosować za pomocą pozycji opcji w menu Plik. Naciśnięcie klawisza Shift podczas przeciągania lokalizuje narzędzie odpowiednio do ustawień lokalizacji. Za pomocą narzędzia lokalizacji do siatki można ograniczyć lub zablokować wszystkie rysunki jedynie do punktów siatki.

Narzędzie używane do wyświetlania widoku czołowego powierzchni. Za pomocą tego narzędzia można także „rzucić” wyróżnioną powierzchnię do góry, na dół, w prawą lub lewą stronę.

Obiekt zajmujący pewną objętość. Powierzchnia staje się bryłą, gdy obejmuje pewną objętość.

Narzędzie używane do zmiany orientacji projektu w dowolnym kierunku, co pozwala oglądać go pod dowolnym kątem.

Oś, wokół której obracany jest projekt za pomocą narzędzia obrotu.

Zakrzywiona w sposób ciągły linia, która nie ma ostrych granic (tzn. nie ma wierzchołków). Splajn można utworzyć przez zdefiniowanie zbioru punktów za pomocą narzędzia splajnu. Splajn staje się krawędzią w wyniku ciągnięcia za pomocą narzędzia ciągnięcia.

Użycie narzędzia łączenia w celu dzielenia brył i powierzchni. Wybiera się bryłę lub powierzchnię, która ma zostać użyta jako narzędzie cięcia w celu przecięcia obiektu docelowego. Patrz: Obiekt tnący

Standard ISO 10303 dotyczący wymiany danych o produkcie (Standard for the Exchange of Product). Definiuje metodologię opisywania danych o produkcie. Protokół STEP można wybrać podczas eksportowania projektów.

Technologia używana do szybkiego tworzenia prototypów. Polega na utwardzaniu z pomocą lasera kolejnych warstw fotopolimeru w celu utworzenia części o kształcie zdefiniowanym przez model komputerowy.

„Przyklejona” funkcja narzędzia jest po kliknięciu wyświetlana z podwójnym konturem. Po kliknięciu funkcja narzędzia pozostaje wybrana, aby umożliwić wybór wielu obiektów przez kliknięcie każdego z nich.

Natywny format pliku oprogramowania CAD do obsługi stereolitografii opracowany przez firmę 3D Systems. Umożliwia eksportowanie części i zespołów (.stl). Patrz: Stereolitografia.

Ekran na panelu struktury, na którym wyświetlane są wszystkie obiekty projektu. W celu wyświetlenia poszczególnych obiektów można rozwijać lub zwijać węzły drzewa. Istnieje możliwość zmiany nazw obiektów, tworzenie, modyfikowanie, zastępowanie i usuwanie obiektów, a także praca z komponentami.

Operacja na bryle (przekręcenie, utworzenie pochylenia odlewniczego, ciągnięcie itp.), w której wyniku usuwany jest materiał. W narzędziach edycji, które służą do wykonywania operacji subtraktywnych, kursor mienia się na znak -, aby zasygnalizować, że edycja jest subtraktywna.

Obiekt dwuwymiarowy nieposiadający grubości. W odróżnieniu do powierzchni (ang. face), która jest częścią obiektu trójwymiarowego. Powierzchnia ma obszar, ale nie ma objętości. Patrz: Powierzchnia (ang. face)

Opis dodawany do rysunku, który zawiera instrukcje dotyczące usuwania materiału podczas wytwarzania.

Ciągnąć powierzchnię wzdłuż linii lub krawędzi za pomocą narzędzia ciągnięcia. Można ukosować powierzchnie lub krawędzie i wybrać proste lub zakrzywione linie bądź krawędzie, w dłuż których wykonywane jest ukosowanie. Ukosowanie wzdłuż splajnu to technika ciągnięcia umożliwiająca tworzenie gładkiego falującego kształtu. Patrz: Trajektoria

Łuk utworzony przez zdefiniowanie punktu środkowego i dwóch punktów końcowych; rysowany za pomocą narzędzia łuku omiatanego.

Okrągła ścieżka wyznaczająca łuk omiatany. Patrz: Łuk omiatany

Patrz: Trajektoria

Patrz: Łuk omiatany

Linia stykająca się z krzywą (łukiem lub okręgiem) w jedynym punkcie, który nie jest punktem przecięcia i jest prostopadły do promienia w punkcie styczności. Możliwe jest naszkicowanie linii stycznej do krzywej kub łuku stycznego do linii lub krzywej.

Łuk naszkicowany za pomocą narzędzia łuku stycznego, którego punktem początkowym jest punkt linii lub krzywej.

Patrz: Łańcuch krawędzi

Krawędź przejściowa między powierzchniami zaokrąglonymi zewnętrznie lub wewnętrznie na rysunkach w trybie widocznych linii ukrytych lub trybie usuniętych linii ukrytych.

Patrz: Połączenie powierzchnią zamykającą

Powierzchnie utworzone przez zaokrąglenia lub w wyniku rysowania krawędzi na powierzchni.

Kąt helisy lub gwintu wykonany na powierzchni stożkowej. Patrz: Helisa, Gwint

Obiekt, który ma zostać ucięty podczas korzystania z narzędzia łączenia w celu podziału bryły lub powierzchni.

Podejście do wymiany danych między programami CAD. Tesalacja polega na przedstawianiu elementów takich jak linie i powierzchnie w systemie CAD za pomocą bardzo małych trójkątów (wielokątowe reprezentacje danych). Dane poddane tesalacji można przedstawiać w m.in. formatach danych XML i VRML.

Zbiór opcji nawigacyjnych używanych na potrzeby obracania, panoramowania oraz powiększania lub pomniejszania.

Krawędź przez grubość ściany z blachy metalowej.

Powierzchnia końcowa ściany z blachy metalowej. Powierzchnia grubości jest wyróżniona kolorem pomarańczowym na poniższej ilustracji.

Tekstura utworzona na powierzchni walca, stożka lub otworu za pomocą narzędzi opisu.

Łuk utworzony przez zdefiniowanie punktu początkowego, punktu końcowego i promienia; rysowany za pomocą narzędzia łuku wyznaczonego przez trzy punkty.

Funkcje specyficzne dla wybranego narzędzia.

Obiekt w kształcie pierścienia utworzony za pomocą narzędzia ciągnięcia w celu ukosowania naszkicowanego kształtu wokół osi po okręgu.

Prosta lub zakrzywiona linia bądź krawędź, wzdłuż której ukosowana jest powierzchnia bądź krawędź.

Przenieść na płaszczyźnie (x, y lub z).

Usunąć część linii ograniczonej przez przecięcie z linią lub krawędzią.

Trójwymiarowy widok powierzchni i krawędzi zorientowany w taki sposób, aby widoczne były górna, przednia i boczne powierzchnie projektu. W porównaniu do widoku izometrycznego w widoku trymetrycznym powierzchnia przednia jest zwrócona bardziej w kierunku obserwatora, a mniej widoczne są powierzchnia boczna oraz górna. Jest to domyślny widok główny. Patrz: Widok izometryczny

Patrz: Siatka powierzchni

Patrz: Siatka powierzchni

Zaokrąglenie wewnętrzne utworzone z zaokrąglenia o stałym promieniu przez wybranie jednej krawędzi zaokrąglenia i pociągnięcie jej do nowego promienia. Patrz: Zaokrąglenie wewnętrzne, Zaokrąglenie o stałym promieniu

Właściwość blachy metalowej; ustawia szerokość narzędzia tworzącego zgięcie.

Punkt kończący linię; punk, w którym przecinają się dwie lub więcej linii bądź krawędzi. Wierzchołki można wybierać w celu wykonania szkicowania, wymiarowania i innych operacji.

Ustawienia orientacji, które można zastosować do projektu, w tym obrót panoramowanie i powiększenie lub pomniejszenie. Można dostosowywać te ustawienia indywidualnie lub zastosować jeden z następujących wstępnie skonfigurowanych widoków: trymetryczny, izometryczny, z góry, z dołu, z przodu, z tyłu, z prawej lub z lewej. Można również wybrać widok lokalizacji i kliknąć powierzchnię, która ma być wyświetlana od czoła.

Punkt przecięcia utworzony przez przedłużenie linii zbieżnych.

Powierzchnia boczna ściany z blachy metalowej. Dwie prostopadłe powierzchnie ściany są wyróżnione kolorem pomarańczowym na poniższej ilustracji.

Tryb widoku, w którym wyświetlane są wszystkie krawędzie części lub zespołu.

Osie określające domyślną orientację projektu w oknie projektu. Aby wyświetlić układ współrzędnych, należy zaznaczyć pole wyboru układu współrzędnych na karcie wyświetlania.

Narzędzie używane do panoramowania i powiększenia lub pomniejszenia do momentu, aż projekt zmieści się w wybranym obszarze.

Narzędzie używane do powiększenia lub pomniejszenia widoku, tak aby wybrana powierzchnia, wybrana krawędź lub projekt zmieściły się w oknie projektu. Podczas pracy z arkuszem rysunku narzędzie zoom zakres dopasowuje arkusz rysunku do okna projektu.